Vrij Spelen

Je mag voor altijd zelf weten of je laat opblijft. Je hoeft nooit meer te wachten op het speelkwartier, en het is voor altijd vrij spelen. Het is toch raar dat je als kind van half 9 tot 3 op school moet zitten, terwijl je later als je groot bent, zelf kan weten welk werk je kiest, wat je passie is, en dat dan de tijden niet meer perse gelden, en alleen als je daarvoor kiest. Wat leren we onze kinderen dan, of hoe erg ontnemen we ons een kans van hen te leren? Want we stoppen hen vol met onze overtuigingen, die we soms bewust kiezen, anderen zitten onbewust in ons systeem. 5 dagen in de week naar school. Een gebouw. Een klas. Stoelen. Leraar. Bord. Boeken. Wat is dat voor rare nagebootste wereld, waarin geschiedenis een vaststaand feit is, er op sommen maar 1 uitkomst mogelijk is, en je een woord maar op 1 manier mag schrijven. Wat een saaie wereld creëren we dan, waarin iedere generatie hetzelfde leert als de voorgaande. Niet echt verrassend, niet spannend. De nog onontdekte wereld biedt het alternatief.

Een ander perspectief
Want wie zegt dat het perspectief waar wij de wereld door bekijken de enige juiste is? De wereld wordt pas echt spannend, divers en vernieuwend als we juist dat perspectief durven te veranderen. Dus in plaats van onze kinderen te leren wat al generaties wordt doorgegeven, kunnen we onze kinderen ons laten vertellen, hoe zij de dingen zien. Hoeveel uitkomsten er mogelijk zijn op een som, duizend manieren om een woord te schrijven, een lied te zingen of een schilderij te maken. Dan creëren we een nieuwe realiteit die naast deze bestaat, waarin spelen weer mogelijk is, ontdekken en wonderen in kunnen ontstaan. Laten zij ons vertellen hoe het universum is ontstaan, en hoe we het fijnste kunnen samen leven. Laten we naar onszelf luisteren, dat pure deel dat vrij in ons leeft.
Onze fantasie is de ingang naar nieuwe oplossingen en een andere manier van samen leven, waarin geen oorlog hoeft te bestaan. Waarin pijn een herinnering is aan wat we eens geloofden, en wat we dachten dat nodig was om voort te bestaan. Voor ons ligt de leegte van een nieuwe wereld. Die eindeloos is. We hoeven alleen maar te luisteren. We kunnen het podium bouwen waarop we zelf puur en naakt kunnen staan, dan horen we onszelf praten door onze oren, zullen we dan eindelijk geloven dat we in het hof van eden zijn ontstaan? Dat we daar nog steeds leven, met onze zelf bedachte regels, die we zo uit kunnen gummen. Er is de mogelijkheid opnieuw te leven in harmonie met jezelf, de ander en de mooie aarde en planeten.

De natuur is onze wieg
Luister naar het zingen van je ziel, en tik daarmee de ander aan. We zijn kinderen in het mooie grote hemel bos waar de sterren op ons regenen, en als vuurvliegjes de weg verlichten. Waar we hutten bouwen en aan de lianen slingeren. De eekhoorns brengen ons nootjes en de vogels delen hun eieren met ons. De planten voeden ons met vezels. We hoeven niet te zoeken want het ligt voor onze voeten. De zaden die de planten schenken ons de vitaminen die we nodig hebben, op ons individu afgestemd. De baby’s slapen naast de beer en worden opgevoed door de heilige wieg, het bos, de aarde en het heelal dat samenleeft in verbinding met als doel, ons een thuis te bieden, een wieg waarin we spelen.